نقد و بررسی Call of Duty: Modern Warfare 4

نقد و بررسی Call of Duty: Modern Warfare 4؛ بهترین کمپین سال‌های اخیر

Call of Duty: Black Ops 7 سال گذشته سرگرم‌کننده بود، اما پس از وعده‌های پرزرق‌وبرق اکتیویژن در نهایت کمی ناامیدکننده از آب درآمد. امسال نوبت Infinity Ward است که مجموعه را به سطح بالایی برگرداند که بیشتر در Modern Warfare اول و دوم تجربه کرده بودیم. خبر خوب این است که این استودیو با موفقیت کامل از پس این کار برآمده است. Modern Warfare 4 مجموعه را دوباره پرقدرت به صحنه برمی‌گرداند و شایسته است که این پاییز سراغش بروید.

کمپین: ماموریت‌های متنوع و بازیگران قدرتمند

داستان کمپین Modern Warfare 4 ادامه ماجرای بازی سوم است. کاپیتان پرایس در پایان Modern Warfare III با کشتن ژنرال شپرد، انتقام خیانت او و قتل هم‌تیمی‌اش، سوپ، را گرفت و به کارنامه او پایان داد. در شانزده ماموریت بازی جدید، منتقد بارها از پیچش‌های داستانی، تنوع ماموریت‌ها و کار عالی گروه بازیگران تحت تاثیر قرار گرفته است.

بری اسلون بیشترین بار نقش‌آفرینی را در قالب کاپیتان پرایس بر دوش دارد و مدز میکلسن هم در نقش آرچر، مثل همیشه یک شخصیت منفی عالی ارائه می‌دهد. در طول کمپین به مکان‌هایی مانند پاریس، کره شمالی و نیویورک سر می‌زنید، اما سرگرم‌کننده‌ترین بخش، ماموریت Stranded است که تقریباً در دوسوم داستان قرار دارد.

در این ماموریت باید به‌عنوان عضوی از Sierra Squad در یک نقشه بزرگ و باز در کره شمالی زنده بمانید. بیشتر فایل‌های اطلاعاتی موردنیاز برای تروفی‌ها و اچیومنت‌ها نیز در همین ماموریت قرار دارند، پس وقت گذاشتن برای کاوش در آن ارزش دارد. این نقشه وسیع اشیای پنهان زیادی دارد و در میان آن‌ها غنائمی پیدا می‌کنید که امکانات تازه‌ای به گیم‌پلی اضافه می‌کنند. برای نمونه، منتقد اسکنری یافته که مخفیگاه‌های پنهان سلاح را ردیابی می‌کند و بیواسکنری که مکان دشمنان را روی صفحه نشان می‌دهد.

Modern Warfare 4 علاوه بر مکان‌های متنوع، گروهی از شخصیت‌های متفاوت را هم معرفی می‌کند. پیداست که Infinity Ward سعی کرده با قربانی کردن بسیاری از شخصیت‌های قدیمی و معرفی سربازان تازه، مجموعه را بازنشانی کند. البته مثل همیشه در بازی‌های Call of Duty، برخی نقشه‌ها و دارایی‌ها میان حالت‌ها و نسخه‌های مختلف دوباره استفاده می‌شوند؛ نویسنده در یک نبرد با گریوز، المان‌هایی مانند یک ایستگاه قطار از نسخه‌های قبلی را دیده است.

تنوع کمپین، معیار خوبی برای حالت‌های DMZ و چندنفره هم هست، و اینکه کمپین روان پیش می‌رود و پر از جزئیات کوچک و منحصربه‌فرد است، نقطه قوت بزرگی به‌شمار می‌آید. یکی از نمونه‌های خوب این جزئیات، جایی است که باید هم‌تیمی‌تان را روی دوش بگیرید و به منطقه‌ای امن ببرید. نحوه واکنش شما به گفت‌وگوهای او می‌تواند کمی شخصیت اضافه به کاراکتر بدهد، چیزی که در چنین بازی‌های شوتری گاهی غایب است.

DMZ: ساعت‌ها سرگرمی با تنوع و هرج‌ومرج

خریداران نسخه Vault Edition از چند روز پیش می‌توانستند DMZ را تجربه کنند. وجه مشترک این حالت با چندنفره این است که در هر دو می‌توان سلاح، ملحقات و سطح تازه به دست آورد.

منتقد می‌گوید در بازی‌هایش دیده بود که بازیکنان اغلب مثل مرغ سرکنده برای پیدا کردن غنیمت تازه به هر طرف می‌دوند. در تیم‌های حداکثر سه‌نفره می‌توان زیرهدف‌هایی مانند از کار انداختن تأسیسات تسلیحاتی و کشتن اهداف مشخص را کامل کرد و کم‌کم نقشه را از قوی‌ترین مخالفان پاک کرد. در منطقه هاجین هم مدام با نیروهای دشمنی روبه‌رو می‌شوید که از همه طرف حمله و دورزدن می‌کنند. وقتی هم‌تیمی‌های همکار داشته باشید، تجربه فوق‌العاده‌ای است.

با این حال، تجربه منتقد تاکنون بیشتر با هم‌تیمی‌هایی همراه بوده که مستقیم به سخت‌ترین منطقه می‌روند، چون غنیمت بهتر آنجاست، و بعد کشته می‌شوند و کمک می‌خواهند. به همین دلیل، DMZ را بیشتر به کسانی توصیه می‌کند که دوستان قابل‌اعتماد دارند. با چنین دوستانی احتمالاً در چرخه «فقط یک دست دیگر، فردا باید زود بیدار شوم» گرفتار می‌شوید. ده دست بعد، پایگاه عملیاتی‌تان بزرگ‌تر شده و اپراتورهایتان توانایی‌های تازه گرفته‌اند، اما جلسه صبح‌گاهی کار را باید با یک فنجان بزرگ قهوه تحمل کنید. با این وجود، وقتی همه‌چیز جور باشد، DMZ واقعاً فوق‌العاده است.

چندنفره: سرعت بالا و محتوای فراوان

بخش چندنفره Modern Warfare 4 فقط در روز عرضه فعال شد، بنابراین منتقد برای بازی کردن دست‌های زیاد باید زود بیدار می‌شد. بیشتر حالت‌های آشنا برگشته‌اند. پس از بازی‌های فراوان در حالت‌های Kill Confirmed، Domination و Hardpoint، سرعت بالای بازی کاملاً حس می‌شود. Team Deathmatch، Search and Destroy، Free-for-All، Gungame و Dropzone نیز حضور دارند.

Inflation یک حالت جالب است که در آن با کشتن بازیکنان دیگر پول درمی‌آورید. هرچه بیشتر پیش بروید، جایزه روی سرتان بالاتر می‌رود و هر کس شما را از پا درآورد، می‌تواند پول شما را بردارد. حالتی پرهرج‌ومرج که در آن همه به‌دنبال شکار بهترین بازیکن هستند. Frontline، Hijack، Collateral، Gunfight و Ground War بقیه حالت‌های موجود را تشکیل می‌دهند. به‌خصوص Gunfight که در تیم‌های دو، سه یا ده‌نفره برگزار می‌شود، به‌شکل جذابی آشفته است و Ground War هم به‌لطف نقشه‌های بزرگ Imjin Farmlands و Wolves Stadium با خودروها بسیار سرگرم‌کننده است.

تعداد ملحقات سلاح بسیار زیاد است و جای فراوانی برای شخصی‌سازی دارد. گاهی فهرست گزینه‌ها کمی طاقت‌فرساست، هرچند ساده کردن Gunfighter‌ هم کار سختی است. به نظر منتقد، سرعت بازی چندنفره کمی پایین‌تر از Modern Warfare II است، اما در کل بسیار محکم و باثبات حس می‌شود. نقشه‌ها هم جاهایی می‌توانستند عریض‌تر باشند، چون در بیشتر موارد چندان بزرگ نیستند و بازیکن را در مسیرهای ثابت هدایت می‌کنند؛ اما همین ویژگی باعث می‌شود نبردها شدید باقی بمانند.

گرافیک و فناوری

از نظر بصری هم Modern Warfare 4 عالی به‌نظر می‌رسد. اکتیویژن بالاخره پلی‌استیشن ۴ و ایکس‌باکس وان را از فرایند توسعه کنار گذاشته و این تصمیم بلافاصله در قالب ارائه بصری بسیار بهتر جواب داده است. البته این جلوه‌ها بیشتر در ماموریت‌های کمپین به چشم می‌آیند، اما نقشه‌های چندنفره هم همگی خوب به‌نظر می‌رسند.

جمع‌بندی

Call of Duty: Modern Warfare 4 در همه بخش‌ها تاثیر قوی می‌گذارد. کمپین آن به‌دلیل انتخاب‌های جسورانه، پیچش‌های جذاب و بازیگری عالی گروه بزرگ شخصیت‌ها، بهترین کمپین سال‌های اخیر است. DMZ بسیار سرگرم‌کننده است و جریان مداوم غنایم تازه و ارتقای سلاح‌ها ساعت‌های زیادی منتقد را سرگرم کرده است. چندنفره هم همان چیزی را ارائه می‌دهد که از آن انتظار می‌رود: بازی‌های سریع، نبردهای بزرگ و انبوهی محتوا برای آزاد کردن.

Infinity Ward توانسته طعم تلخ Modern Warfare III را کاملاً از بین ببرد و نشان دهد هنوز بلد است چه کار کند. امتیاز نهایی این نقد ۸٫۸ با برچسب «عالی» است.