نقد و بررسی Warcraft III Reforged: Forsaken Kingdom

نقد و بررسی Warcraft III Reforged: Forsaken Kingdom؛ کمپین تک‌نفره‌ای غیرمنتظره با حال‌وهوای وارکرفت ۳ کلاسیک

نقد لن هافر برای IGN، با بازی‌شده روی رایانه شخصی و امتیاز ۷ از ۱۰ (Good)

وقتی شنیدم در سال ۲۰۲۶، یعنی ۲۳ سال بعد از آخرین بسته الحاقی Warcraft 3 یعنی The Frozen Throne، یک کمپین داستانی تک‌نفره تازه برای این بازی منتشر می‌شود، کمی جا خوردم. بعد از Warcraft 3 Reforged که کیفیتی ناهموار داشت، از اینکه چقدر از Forsaken Kingdom و تغییرات همراهش لذت بردم هم بیشتر تعجب کردم. بعد از این‌همه وقت، خوشحالم که دوباره از نمای هوایی به قهرمانان غمگین و شهرهای چشمگیر آزروت نگاه می‌کنم؛ بلیزارد از سال ۲۰۱۶ و Starcraft II: Nova Covert Ops تا امروز چیز تازه‌ای به طرفداران RTS تک‌نفره نداده بود. این بسته الحاقی حال‌وهوای وارکرفت ۳ کلاسیک را نگه می‌دارد و چند ایده جدید هم قاطی آن می‌کند. اگرچه به اوج Reign of Chaos و The Frozen Throne نمی‌رسد، این چیزی است که ممکن است هرگز از آن سیر نشوم.

این نقد سه اضافه اصلی Reforged را پوشش می‌دهد که همگی با هم عرضه شده‌اند: خود بسته الحاقی کمپین تک‌نفره Forsaken Kingdom، قهرمان چندنفره جدید Forsaken Paladin، و به‌روزرسانی گرافیکی «Definitive Edition» که برای پاسخ به انتقادها از سبک هنری بازسازی‌شده سال ۲۰۲۰ ساخته شده است. با کمپین شروع می‌کنیم.

پیش‌درآمد Last Days of Lordaeron

Forsaken Kingdom با کمپین چهارمأموریتی Last Days of Lordaeron شروع می‌شود که خودش هم جذاب و جاه‌طلبانه است. داستان از روزی آغاز می‌شود که آرتاس از نورثرند برمی‌گردد تا پدرش را بکشد؛ شاید یکی از سرنوشت‌سازترین لحظه‌های تاریخ وارکرفت. قهرمان تازه، ستوان گارد گارک باندریون (Garek Bandarion)، را دنبال می‌کنیم که از میان آندورهال محاصره‌شده و استراتهولم ویران‌شده می‌جنگد تا در تلاشی محکوم به شکست، سرزمینش را از دست طاعون‌بارِ اسکورج نجات دهد. این فصل با رویارویی با بارون ریوندر (Baron Rivendare) به اوج می‌رسد و ارجاع‌های کوچک و هوشمندانه‌ای هم به Warcraft 3 و World of Warcraft دارد.

طراحی این مأموریت‌ها را در بیشتر موارد پسندیدم، چون از فرمول کلاسیک RTS در وارکرفت ۳ پیروی می‌کنند. به‌ویژه محاصره آندورهال با گرفتن برج‌هایی که در فاصله‌های منظم موج‌هایی از سربازان دوست کنترل‌شده با CPU تولید می‌کنند، کمی رنگ‌وبوی MOBA به روال همیشگی وارکرفت ۳ می‌دهد تا در نقشه پیشروی کنید. در بخش دیگری از همین مأموریت، برای استخدام برخی نوع‌های واحد باید هدف‌های مشخصی را نگه دارید و صرفاً داشتن سازه مربوط به آن‌ها در پایگاه کافی نیست.

استراتهولم، در حالتی که بعد از «پاکسازی» است، مانند یک دانجن پرپیچ‌وخم ساخته شده که باید در آن یک گروه به رهبری گارک و گروه دوم به رهبری کشیش الف ایلاستار سانگبریز (Ilastar Songbreeze) را هماهنگ کنید. اگر این شخصیت کمتر شناخته‌شده را می‌شناختید، ۵۰۰ امتیاز اضافه بگیرید؛ من که تقریباً وارکرفت می‌خورم و می‌خوابم و نفس می‌کشم، مجبور شدم بگردم ببینم او کیست. این دو گروه تا نیمه اول مأموریت از هم جدا می‌مانند و همین فرصت‌های جالبی ایجاد می‌کرد، مثلاً استفاده از یک گروه برای تکمیل هدفی که به پیشرفت گروه دیگر کمک می‌کرد. آن‌ها در پایان برای فشار نهایی و دراماتیک به هم می‌پیوندند که کل سناریو را خوب به هم گره می‌زند.

کمپین اصلی؛ گارک به‌عنوان یک Forsaken

در چرخشی بسیار قابل‌پیش‌بینی، گارک در رویارویی با ریوندر از پا درمی‌آید و در کمپین اصلی به‌عنوان یکی از Forsakenهای آزادِ اراده دوباره زنده می‌شود. او دستورهایش را مستقیم از سیلوانس می‌گیرد و ستوان او، دارک رنجر آنیا (Anya)، همراهش است. این ماجراجویی آزاد و مبتنی بر مأموریت‌های فرعی حول تثبیت Forsakenها در آندرسیتی، زیر ویرانه‌های پایتخت می‌چرخد. اگر کمپین پایانی Founding of Durotar در نسخه اصلی را بازی کرده باشید، تا حدی می‌دانید چه انتظاری داشته باشید.

در سه فصل، عمدتاً روی گارک و آنیا تمرکز می‌کنید و مأموریت‌هایی را در بخش‌های مختلف آندرسیتی و حومه اطراف تکمیل می‌کنید. پیشرفت زیادی برای جویدن وجود دارد؛ سقف لول تا ۲۰ در پایان بالا می‌رود و سیستم کاملاً جدیدی اجازه می‌دهد تجهیزات زیادی را در اسلات‌های مشخص، مثل WoW یا Diablo، مجهز کنید. با این حال، دلم کمی تنوع بیشتر می‌خواست. این در اصل یک RPG است و بعد از پیش‌درآمد، فقط یک مأموریت وجود دارد که از مکانیک‌های RTS استفاده می‌کند.

از آنجا که واحدهای معمولی را فقط در اردوگاه‌های مزدور و با همان پولی می‌شود خرید که می‌توانید صرف تجهیزات کنید، بیشتر وقت‌ها فقط با دو قهرمانم جلو می‌رفتم. واحدهای جدیدی مثل Forsaken Deathguard آن‌قدر شکننده‌اند که زیاد دوام نمی‌آورند و وقتی می‌توانم یک ارتقای دائمی مثل شمشیر جدید بخرم، خرج کردن پول برایشان اتلاف به نظر می‌رسد. گارک و آنیا همچنین (به‌جز چند بخش اسکریپت‌شده) در محراب‌های روی نقشه رایگان دوباره زنده می‌شوند و همین مرا تشویق می‌کرد به‌جای اینکه با پشتیبانی برگردم، آن‌ها را به سمت هر چالشی پرتاب کنم تا بشکند.

نوشته‌های کمپین را نمی‌شود خیلی انقلابی گفت، اما همان لمس قدیمی بلیزارد را دارد؛ کمی تیره‌تر و لبه‌دارتر از WoW امروزی است. دیدن آندرسیتی از زاویه‌ای تازه و برخی رویدادهای مهم لور مثل ظهور Scarlet Crusade جالب بود، و سفر گارک برای تبدیل شدن به اولین پالادین Forsaken هم پایان احساسی ارزشمندی داشت.

گرافیک Definitive Edition

Forsaken Kingdom یک سبک گرافیکی سوم و کاملاً جدید برای Warcraft 3 هم می‌آورد: گزینه «Definitive Edition». در ابتدا از این مسیر چندان تحت تأثیر قرار نگرفتم. راستش در کات‌سین‌ها، وقتی زوم می‌شود، ظاهر خوبی ندارد. بسیاری از بافت‌ها بسیار تخت، مات و تقریباً ناتمام به نظر می‌رسند و روی بعضی زره‌ها، جایی که رنگ آبی گروه به لبه فلزی می‌رسد، پیکسل‌ها دیده می‌شود. این موضوع در بعضی واحدها، به‌ویژه در کمپین، بیشتر مشهود است.

اما وقتی وارد یک مسابقه اسکرمیش سفارشی در برابر هوش مصنوعی شدم، ناگهان فهمیدم بلیزارد به دنبال چه بوده است. با بازی از فاصله دور و با سرعت بالا تقریباً فراموش کردم که گرافیک اصلی ۲۰۰۳ را استفاده نمی‌کنم؛ مثل یک شعبده‌بازی است. همه واحدها و ساختمان‌ها همان‌طور که به یاد دارم به نظر می‌رسند، فقط با جزئیات بیشتر. گمان می‌کنم این سبک به روش ترجیحی بازی چندنفره و بازی‌های سفارشی برای همه به‌جز سرسخت‌ترین طرفداران گرافیک کم‌چندضلعی تبدیل شود.

برای همین کمی ناراحت‌کننده است که این امکانات بصری این‌قدر ناعادلانه توزیع شده‌اند. کمپین Forsaken Kingdom فقط با گرافیک Definitive Edition قابل بازی است (و راستش این منصفانه است). مولتی‌پلیر و اسکرمیش اجازه می‌دهند میان Classic، Reforged یا Definitive Edition انتخاب کنید. اما اگر بخواهید به کمپین‌های هنوز فوق‌العاده Reign of Chaos و Frozen Throne برگردید، و واقعاً باید برگردید، آن‌ها فقط Classic یا Reforged را پشتیبانی می‌کنند و Definitive را نه. این احتمالاً ناامیدکننده‌ترین بخش کل این بسته است.

قهرمان جدید Forsaken Paladin و تغییرهای چندنفره

اضافه مهم دیگر، که تأثیر بزرگی روی بازی چندنفره دارد، نخستین قهرمان جدید Tavern در Warcraft 3 از زمان اضافه شدن Alchemist و Firelord در سال ۲۰۰۴ است: Forsaken Paladin که البته بر پایه گارک ساخته شده. او از نظر تم در موقعیت عجیبی است. به هر حال قهرمان Human Paladin وجود دارد و Death Knight هم در اصل به‌عنوان یک تصویر آینه‌ای منفی از او طراحی شده بود. پس Forsaken Paladin کجای این ماجرا قرار می‌گیرد؟

او یک قهرمان خنثی و مرده‌زنده است که فقط می‌تواند زنده‌ها را شفا دهد؛ پس در کمال طنز شاید برای بازیکنان فرقه Undead کم‌فایده‌ترین باشد. توانایی Q او یک دَش است که دشمنان در مسیرش را کند می‌کند، پس تحرک بالایی دارد. به‌عنوان قهرمان قدرتی (Strength)، در نزدیک‌جنگی کشنده است. توانایی W او برای هر کسی که پالادین WoW را بازی کرده آشناست؛ با Consecration به دشمنان مرده‌زنده در دایره‌ای کوچک زیر پایش آسیب می‌زند و واحدهای زنده دوست را شفا می‌دهد.

او همچنین یک اورای منفعل دارد که آسیب جادویی دریافتی را کم می‌کند و شفای دریافتی را افزایش می‌دهد. توانایی نهایی‌اش یک پیرایش/استان محدوده‌ای است که واحدهای دوست اطراف را شفا می‌دهد؛ اگر پیرایش یک دیبافر را از آن‌ها بردارد، شفای اضافه و یک بافر آسیب کوتاه هم می‌گیرند. این می‌تواند در برابر برخی بیلدها کانترپلی قوی باشد و مشتاقم ببینم بازیکنان حرفه‌ای درباره‌اش چه می‌گویند. از اینکه سبک بازی‌ای را که در اسپین‌آف‌هایی مثل Dota دیده‌ایم وارد این ترکیب می‌کند خوشم آمد، هرچند فکر می‌کنم در حال حاضر کمی قدرتمند بیش از حد باشد.

باید اشاره کنم که تعداد واحدهای مجاز در یک گروه کنترلی هم در همه حالت‌های بازی دو برابر شده است. این تغییر برای بازی قدیمی‌ای مثل این جاه‌طلبانه است و مطمئنم نسل قدیمی از آن ناله خواهد کرد؛ اما به‌نظرم از جایگاهم در صندلی‌های «تلاش‌کننده‌ها»، در مجموع مثبت است.

نقد قبلی IGN درباره Warcraft 3: Reforged

لن هافر در نقد Warcraft 3: Reforged در ۵ فوریه ۲۰۲۰ نوشته بود: «Warcraft 3 هنوز احتمالاً محبوب‌ترین بازی وارکرفت من و یکی از داستان‌های فانتزی محبوبم در هر بازی ویدیویی است. به‌روزرسانی بصری‌ای که Reforged برای همه شخصیت‌های دوست‌داشتنی و منفورش می‌آورد، تمام دلیلی بود که برای تجربه دوباره‌اش لازم داشتم. بی‌نقص نیست و هر چیزی که ممکن بود به ما وعده داده باشند نیست، اما هنوز Warcraft 3 است. اگر فقط بر اساس اینکه چه بازسازی خوبی است قضاوتش می‌کردم، چیز زیادی برای گفتن نبود و جا برای بهبود هم فراوان بود. اما در مجموع، هنوز پس از نزدیک به دو دهه از عرضه اولیه‌اش بازی عالی‌ای است.» آن نقد امتیاز ۷ گرفته بود.

جمع‌بندی

انتظار طولانی‌ای برای هر داستان تک‌نفره RTS جدید در دنیای وارکرفت وجود داشت. گفتنش سخت است که چنین خشکسالی طولانی‌ای ارزشش را داشت یا نه، اما از آنچه در نهایت گرفتیم اصلاً ناراضی نیستم. دلم می‌خواست مأموریت‌های RTS-محور بیشتری در Forsaken Kingdom بود، اما مکانیک‌های عمیق‌تر RPG و داستانی که یکپارچه در دوران Warcraft 3 جا می‌افتد، تا آخر مرا با خودش نگه داشت.

Definitive Edition حالا قطعاً محبوب‌ترین سبک گرافیکی من میان گزینه‌های موجود است؛ کاش برای کمپین‌های قدیمی هم موجود بود، کمپین‌هایی که هنوز دوست دارم هر چند سال یک بار دوباره بازی‌شان کنم. یک قهرمان چندنفره جدید هم لدر بازی را به شکلی بزرگ و قابل‌مشاهده دوباره پویا و جالب کرده است. گارک... کارت خوب بود، پسر.

امتیاز نهایی Warcraft III Reforged: Forsaken Kingdom در IGN برابر ۷ (Good) است. این نقد روی رایانه شخصی انجام شده است.