نقد و بررسی Halloween: The Game

نقد و بررسی Halloween: The Game؛ بیشتر ترفند تا خوراکی

نقد ویکی بلیک برای IGN، با بازی‌شده روی پلی‌استیشن ۵ و امتیاز ۵ از ۱۰ (Mediocre)

چیزهای ترسناک زیادی درباره مردی با لباس کار که پشت سرتان می‌خزد وجود دارد، اما وقتی مایکل مایرز در Halloween: The Game با شتاب یک بازنشسته در زمین گلف در محله قدم می‌زند، ترسیدن از او سخت است. حالا که دو بار کمپین تک‌نفره را تمام کرده‌ام و ساعت‌های زیادی تماشا کرده‌ام که یک مایکل مایرز تصادفی عمداً کشتن همه اعضای لابی را عقب می‌اندازد تا تماشاچی‌ها را عذاب بدهد، نظرم نسبت به برداشت اولیه‌ام تقریباً تغییری نکرده است. یکی از نمادین‌ترین شرورهای ژانر وحشت لایق چیزی بسیار بهتر از این است.

پیش از عرضه عمومی و پچ روز اول، وحشت نامتقارن Halloween: The Game، با باگ‌های زیاد، خراب و به‌شکل خنده‌داری ناتمام، در ابتدا از انتظارات فاصله زیادی داشت. با این حال، از دفاعش باید گفت که از تقریباً هر معیاری بعد از پچ روز اول بهتر شده است. بعضی از انیمیشن‌ها، اگر نگوییم همه‌شان، روان‌تر شده‌اند. باگ‌های مخرب بازی و کرش‌ها به‌طور محسوسی کم شده‌اند. QTEهای مینی‌گیم پاسخ‌گوتر شده‌اند، هرچند هنوز گاهی می‌بینم یک سلاح بی‌دلیل از داخل دشمن رد می‌شود. اما نقشه‌های محدود، فهرست بازیکنان کپی‌شده با تفاوت بسیار کم میان شخصیت‌های غیرنظامی، و چرخه گیم‌پلی تکراری بیش از حد خشن و محدودکننده‌اند و من ظرف حدود یک ساعت انگیزه‌ام را از دست می‌دهم.

Illfonic، Michael Myers و انتظارهای بالا

استودیوی Illfonic حالا تقریباً مترادف وحشت نامتقارن است، هرچند نتوانسته چنگ Behaviour Interactive روی Dead by Daylight را باز کند. طبق سنت این ژانر، یا خودتان به‌عنوان قاتل، مایکل مایرز، بازی می‌کنید و در شهر دست به خونریزی می‌زنید، یا با حداکثر سه بازیکن دیگر و چند همراه هوش مصنوعی برای جمع‌کردن آیتم‌ها همکاری می‌کنید و آن‌قدر زنده می‌مانید تا مسیر فرار را از خیابان‌های هادنفیلد در شب هالووین ۱۹۷۸ پیدا کنید و باز کنید.

به‌خاطر کارنامه Illfonic با انتظارات بالا سراغ بازی رفتم، و دانستن اینکه جان کارپنتر، خالق Halloween، هم دخیل بوده آن‌ها را باز هم بالاتر برد. فکر می‌کنید با نزدیک به یک دهه یادگیری و تمام این تجربه در بازی‌های نامتقارن، Halloween: The Game باید صیقل‌خورده‌ترین بازی Illfonic باشد. اما به نظر نمی‌رسد این‌طور باشد.

کمپین تک‌نفره؛ کم‌عمق و عجولانه

فقط ده دقیقه با کمپین تک‌نفره وقت بگذارید تا متوجه منظورم شوید. اضافه کردن یک حالت تک‌نفره کوتاه به بازی نامتقارن ایده خوبی است؛ هم فرصتی برای کشف توانایی‌ها و مهارت‌های مایرز بیرون از یک نقشه پرجمعیت می‌دهد و هم کاری برای انجام‌دادن در زمان انتظار برای آنلاین شدن تیم است. مشکل این است که مثل بیشتر بخش‌های دیگر Halloween: The Game، کم‌عمق، عجولانه و گاهی ناتمام به نظر می‌رسد. شش مرحله، اگر دقیق باشید هر کدام ۱۵ تا ۲۰ دقیقه (و اگر نباشید کمتر از ده دقیقه) طول می‌کشند و ظاهراً کمی درباره اینکه مایکل چه آدمی است، چطور به آنچه هست تبدیل شد و شهر هادنفیلد در آن شب هالووین ۱۹۷۸ چه گذراند، زمینه می‌دهند. اما دست‌وپاچلفتی و خسته‌کننده است و حتی تغییر چندانی در محیط نمی‌دهد. در واقع برای بیشتر این مأموریت‌ها همان خانه‌ها و نقشه‌های حالت چندنفره را کاوش می‌کنید و همین آن را بیشتر به یک آموزش تبدیل می‌کند تا یک بخش تک‌نفره واقعی.

در هر دو حالت با همان مشکل‌ها روبه‌رو می‌شوید. گاهی شخصیت‌ها را می‌بینید که یک متر بالاتر از زمین راه می‌روند، انیمیشن مرگ ممکن است دو فوت دورتر از جایی که جسد واقعاً هست رخ دهد، و گاهی می‌توانید دری را باز کنید، از آن رد شوید، قفلش کنید و بعد باگ بخورید و دوباره جلوی در ظاهر شوید، بدون اینکه بتوانید برگردید داخل.

رفتار NPCها هم به‌شکلی خنده‌دار احمقانه است. یک بار، در بازی به‌عنوان مایرز پیش از پچ روز اول، (با سروصدا) در ورودی خانه را شکستم و دیدم هر سه NPC باقی‌مانده در یک اتاق و همچنان کنار همان پنجره ایستاده‌اند. دو نفر را اعدام کرده بودم که نفر آخر تازه تصمیم گرفت وقت فرار رسیده، و این همان چیزی است که می‌توانید دوباره و دوباره ببینید، حتی در نسخه پچ‌شده.

ایده‌های خوب و مایرزی که بازی‌کردنش لذت دارد

این ناراحت‌کننده است، چون ایده‌های عالی‌ای اینجا وجود دارد. در سال ۲۰۲۳ با نسخه The Texas Chain Saw Massacre از وحشت نامتقارن (ساخته Sumo Digital، نه Illfonic) وقت خوبی داشتم، اما ظرف چند روز روشن شد که هیچ‌کس نمی‌خواهد لدرفیس باشد، چون XP جمع‌کردن و فرار به‌عنوان بازمانده بسیار ساده‌تر و بسیار سرگرم‌کننده‌تر بود.

در Halloween: The Game اما به نظر می‌رسد Illfonic واقعاً وقت گذاشته تا توازن شانس میان قاتل و غیرنظامی‌ها را برقرار کند، و بازی به‌عنوان مایرز حسابی سرگرم‌کننده است. حتی با اینکه او (به‌درستی) هرگز، اصلاً نمی‌دود و کشتن کسی که تو را دیده تقریباً غیرممکن می‌شود، توانایی‌های ویژه‌اش این سرعت راه‌رفتن عمیقاً ناراضی‌کننده را جبران می‌کنند. به‌خصوص اگر زمان‌بندی را درست بزنید و از سایه‌ها به نفع خود استفاده کنید، کارهایی مثل خاموش کردن همه چراغ‌های محدوده اطراف، پریدن از سایه‌ای به سایه دیگر و تشخیص غیرنظامی‌های نزدیک همگی عالی کار می‌کنند. اگر آن‌قدر نزدیک شوید که بتوانید اعدام را انجام دهید، مکانیک اعدام هم میان‌بر جالبی است. انیمیشن‌های مرگ، اگرچه اغلب با صحنه هماهنگ نیستند، به‌طرز درخشانی وحشیانه‌اند، مخصوصاً اگر غیرنظامی را کنار پنجره، کنار اجاق برقی یا (خوشحالم که گزارش دهم) کنار یک فلامینگوی چمن بگیرید.

بهترین بخش اینکه این فقط چهار انسان در برابر یک قاتل نیست. به‌عنوان مایرز، کارتان پاک‌کردن نقشه از همه بازمانده‌ها، چه انسان و چه NPC است. به‌عنوان غیرنظامی، باید در نقشه‌های خوشمزه الهام‌گرفته از دهه ۷۰ بخزید، در حالی که کلیدهای پیانوی آشنا همراه‌تان می‌کوبند، و بی‌سروصدا به NPCها هشدار بدهید و بگویید یا پنهان شوند، یا دنبال‌تان بیایند، یا فرار کنند. همه‌چیز از ماشین‌ها تا دکور و تلفن‌های چرخشی درست است، بماند مد لباس. کفش‌های پاشنه‌بلند، شلوار زنگوله‌ای، تاپ‌های بی‌آستین و موهای پرحجم بالدار؛ چیزهای زیادی در Halloween: The Game درست نیست، اما باور کنید استایل جزوشان نیست!

هنگام خزیدن در خانه‌های مسکونی آیتم‌های زیادی برای جمع‌کردن هست، از سلاح‌های تهاجمی و ابزارهای دفاعی تا کلی چیز دیگر برای بالا بردن شانس خروج سالم، مثل کلید، قیچی برش بولت و مواد مست‌کننده برای... دلایلی! هرگز نمی‌توانید مایرز را کاملاً از پا درآورید؛ مثل فیلم‌ها، او کسی است که نمی‌داند چطور اشاره را بفهمد و بمیرد. اما می‌توانید با زمان‌بندی و تجهیزات درست موقتاً او را بی‌حرکت کنید. ولی چرا باید بنشینیم و شکنجه‌شدن NPCهای احمق توسط مایرز را تماشا کنیم، وقتی همه شخصیت‌های انسانی از قبل مرده‌اند؟

تماشاگری طولانی و بازگشت به شکل پلیس

در نقش تماشاگر هر چند ثانیه یک QTE برای انداختن روی بازمانده‌ها دارید و از آن‌ها متنفرم؛ زیادی خسته‌کننده‌اند و زیادی زود به زود اتفاق می‌افتند. با این حال، منتظر ماندن تا کس دیگری مأموریت را تمام کند یا زمان تمام شود، به‌خصوص اگر از اولین غیرنظامی‌هایی باشید که سقوط می‌کنند، به‌شکل ویژه‌ای آزاردهنده است. مگر اینکه دوست داشته باشید XP اندک به‌دست‌آمده را از دست بدهید، مجبورید در مسابقه بمانید و حدود پانزده دقیقه بعدی را تماشا کنید (و کاملاً قانع شده‌ام که بعضی مایک‌هایی که دیده‌ام عمداً این را تقریباً تا ثانیه‌های آخر کش می‌دهند).

Illfonic سعی کرده با اجازه دادن به غیرنظامی‌های افتاده برای بازگشت به شکل افسر پلیس این را کم کند؛ چین‌وچروک دوست‌داشتنی‌ای که بی‌تردید از تماشاگری بهتر است. اما با توجه به اینکه مایرز نابودشدنی نیست و Shape Jump او بیش از حد قوی و اساساً نامحدود است، گاهی حس می‌کنید همه شانس‌ها علیه مردم بیچاره هادنفیلد چیده شده است.

جمع‌بندی

توصیه‌کردن Halloween: The Game به کسی جز یک هوادار ژانر وحشت که در خانه‌اش یک زیارتگاه برای مایکل مایرز دارد (که خودش فکر ترسناکی است) یا کسانی که علاقه عمیق و بسیار عمیقی به بازی‌های نامتقارن دارند سخت است. بازی چند ایده خوب دارد که بعضی‌شان کامل پیاده نشده‌اند و در نهایت تجربه‌ای باگ‌دار به شما می‌دهد که تنوع لازم برای سرپا نگه داشتن بازی‌های نامتقارن را ندارد، با وجود اضافه شدن بسیار خوشایند یک کمپین تک‌نفره. ارزشش را ندارد که مدت‌ها بعد از مرگ‌تان در لابی بمانید، و همین نشان می‌دهد Halloween: The Game چطور با این ژانر تکامل پیدا نکرده است.

امتیاز نهایی Halloween: The Game در IGN برابر ۵ (Mediocre) است. IGN می‌گوید بازی فضاسازی را درست انجام داده، اما اجرا را نه؛ باگ‌ها، ایده‌های خوبِ ناتمام و کمبود تنوع آن را تضعیف می‌کنند، و تصمیم عجیب مجبور کردن همه بازیکنان به ماندن در لابی مدت‌ها پس از مرگ‌شان هم به این‌ها اضافه می‌شود. این نقد روی پلی‌استیشن ۵ انجام شده است.