فارسی: نقد و بررسی بازی EA Sports FC 27

نقد و بررسی EA Sports FC 27: تاکتیک‌های تازه امیدوارکننده‌اند، اما هاب جهان‌باز جواب نمی‌دهد

نقد اندرو مک‌موهان برای IGN، با بازی‌شده روی پلی‌استیشن ۵ و امتیاز ۷ از ۱۰ (Good)

EA Sports FC 27 مرا در موقعیت عجیبی گذاشته است. از یک طرف، سرانجام عناصر استراتژیکی به بازی اضافه شده که تاکتیک‌های واقعی فوتبال را به شکلی کوتاه و قابل‌فهم منتقل می‌کند. از طرف دیگر، وعده بهبود رفتار و مسیریابی بازیکنان کنترل‌شده با هوش مصنوعی هنوز توخالی به نظر می‌رسد و بسیاری از مشکل‌های بیش از یک دهه اخیر سری را با خود آورده است. اضافه‌شدن عناصر جهان‌باز در قالب The Grounds هم به این‌ها اضافه می‌شود؛ نتیجه، یک سال دیگر است که تقریباً هر تغییر مثبت با یک تغییر منفی خنثی شده است.

The Grounds؛ راه‌حل مشکلی که وجود نداشت

از زمانی که NBA 2K14 بخش MyPark را معرفی کرد و این بخش در NBA 2K18 به The Neighborhood و در NBA 2K21 به The City تبدیل شد، حدس می‌زدم که دیر یا زود EA هم دنیایی باز و پر از فعالیت را به دیگر سری‌های ورزشی‌اش بیاورد. The Grounds بی‌ارزش نیست، اما اغلب حس می‌کنم EA دارد مشکلی را حل می‌کند که اصلاً وجود نداشت.

بعد از ساعت‌ها گشت‌وگذار در The Grounds روشن است که FC 27 برای داشتن یک حالت آنلاین اجتماعی‌تر نیازی به محیط جهان‌باز نداشت. لازم نیست در شهری با رنگ‌های اشباع‌شده و کیفیت پایین، پر از شخصیت‌های بی‌جان بدوم تا یک حالت بازی را پیدا کنم؛ منوهای ساده همین کار را کارآمدتر انجام می‌دهند. درست است که این هاب به‌عنوان لابی فعال برای مچ‌میکینگ خوب عمل می‌کند و پیدا کردن بازیکنان دیگر و جابه‌جایی میان فعالیت‌ها را آسان‌تر می‌کند، اما با افت فریم‌ریت و انیمیشن‌های غیرطبیعی، چیزی در این هاب به‌قدری جذاب نیست که وجودش را توجیه کند.

کات‌سین‌های بی‌شمار و غیرقابل‌رد‌کردن و بازیگری صدا در سطح NBA 2K15 مشکل‌ها را بیشتر می‌کند. طعنه ماجرا این است که در ابتدا از این هاب هیجان‌زده بودم، چون یکی از شخصیت‌های محبوبم از حالت داستانی The Journey را برمی‌گرداند: الکس هانتر، که نخستین بار در FIFA 17 و FIFA 18 ظاهر شد و این بار هم صدایش را آدتومیوا ادون گفته است. اما با اولین دیالوگ‌های هانتر این ذوق از بین رفت؛ لحنش به‌طور محسوسی خشک‌تر و بی‌روح‌تر از داستان اصلی است.

اجرای ادون حدود یک دهه پیش پرشور و طبیعی بود، اما هانتر در The Grounds طوری صحبت می‌کند که انگار دلش می‌خواهد هرجای دیگری باشد. وقتی کیلیان امباپه کمی بعد ظاهر می‌شود، وضع دردناک‌تر هم می‌شود؛ او دیالوگ‌هایش را با آهنگی چنان خشک و مکانیکی می‌گوید که پیداست همه را یک‌جا و مستقیم از روی متن خوانده است. راستش خوشحال بودم که شخصیت ساخته‌شده خودم حرف نمی‌زند و از تعامل‌های ناخوشایند بیشتر در امانم.

مشکل‌های اتصال و خطاها هم که جامعه بازیکنان چندنفره را آزار می‌دهد هنوز پابرجاست. در اولین هفته کامل بازی با FC 27، از قطعی‌ها تا لگ سرور، تعداد بازی‌هایی که از آن‌ها بیرون‌انداخته شدم یا مجبور به ترکشان شدم از شمارش خارج بود. در یک بازی حتی حریفم به‌جای شوت‌کردن توپ در ضربه دروازه، دروازه‌بانش با توپ شروع به شناور شدن در زمین کرد؛ تا اینکه مثل شخصیت Poochie در سیمپسون‌ها به «سیاره خودش» فرستاده شد. بعد از چند ثانیه گیج‌کننده و خنده‌دار، دروازه‌بان توانست دوباره به جایگاهش برگردد، اما به‌خاطر این اتفاق یک کرنر به من داده شد.

همه مینی‌گیم‌های جدید را هم بازی کردم، از Balloon Ball شبیه Mario Kart تا Football Tennis. کمی لذت بردم، اما کافی نبود که این حس را کنار بگذارد که این عناصر بیشتر به FIFA Street می‌آیند تا FC 27. پیشرفت در The Grounds هم به سکه و XP وابسته است که با پول واقعی قابل خرید هستند، و همین نگرانی‌ام را بیشتر می‌کند که سری دارد از فوتبال زیبایی که دوستش دارم دور می‌شود تا ریزتراکنش‌ها را بیشتر پیش ببرد.

سیستم تاکتیک؛ بهترین اضافه امسال

در گیم‌پلی، سیستم تاکتیک گسترش‌یافته FC 27 و تأثیرش بر بازی به‌راحتی بهترین اضافه است و به شکل کارآمدی مکمل سبک‌های بازی و نقش‌هایی است که در سال‌های اخیر معرفی شده‌اند؛ در استراتژی، حرکت، پاس‌دادن و ارسال توپ‌های عرضی بهبودهای متعددی ایجاد می‌کند. حالا بیش از هر زمان دیگر می‌توانید کنترل کنید که تیم در مرحله‌های مختلف بازی چگونه رفتار کند. این سیستم از فرمیشن‌ها و دستورهای ساده فراتر می‌رود و هدف، نقاط قوت و ضعف رویکردهای تاکتیکی مختلف را هم توضیح می‌دهد.

این ویژگی وقتی مفیدتر می‌شود که بخواهید تیم را حول ویژگی‌های فردی بازیکنان بسازید. به‌عنوان هوادار منچستر یونایتد، دیدم رویکرد دفاعی عمیق‌تر برای نوسیر مزراوی به‌خوبی جواب می‌دهد؛ سبک صبورانه او اجازه می‌دهد بدون خارج‌شدن مدام از ساختار، موقعیتش را حفظ کند و حمله‌ها را مختل کند. در همان حال، ساخت بازی با پاس‌های کوتاه به او فرصت می‌دهد از توانایی فنی‌اش استفاده کند، بی‌آنکه ساختار دفاعی را رها کند.

این انعطاف وقتی بیشتر به چشم آمد که وسط بازی با کریستال پالاس فرمیشن را عوض کردم. دیدم آن‌ها کناره‌ها را خالی می‌گذارند، پس به 4-2-2-2 رفتم و برونو فرناندش را میان خطوط قرار دادم تا پاس‌هایی به مهاجمی مثل بنیامین شیشکو برساند و ترکیب‌های سریع و گل‌زنی از میانه ایجاد شود. در مقابل، وقتی با منچستر سیتی روبه‌رو شدم، آن‌ها کنترل بهتری روی کناره‌ها داشتند. برای مقابله به 4-2-3-1 پهن رفتم و فرناندش را مرکزی‌تر بازی دادم تا بازی را هدایت کند و با هافبک‌های دفاعی‌ای مثل کوبی مینو با یک‌_دوهای سریع ترکیب شود.

جدا بودن دستورهای تاکتیکی برای مرحله مالکیت توپ و مرحله دفاع یک لایه مفید دیگر اضافه می‌کند، و نقش‌های بازیکن (Player Roles) مسئولیت‌های مشخص‌تری به هر بازیکن در ساختار فرمیشن می‌دهند. به‌جای اینکه فقط کسی را در یک پست بگذارید و انتظار داشته باشید رفتار خاصی داشته باشد، می‌توانید نقشش را حول همان سهمی بسازید که می‌خواهید. مثلاً اگر در 4-2-3-1 پهن شیشکو را سمت راست بگذارم، بسته به شرایط می‌توانم نقشش را تنظیم کنم. به‌عنوان مهاجم داخلی (Inside Forward) می‌تواند به داخل برش بزند و موقعیت شوت بسازد یا گزینه پاس دیگری برای فرناندش باشد، و نقش پهن‌تر باعث می‌شود دفاع را بکشد و فضا را در میانه باز کند.

این انعطاف در دفاع هم به‌خصوص برای حفظ برتری کارآمد است. اگر حریف مدام سمت او را هدف بگیرد، دادن مسئولیت دفاعی بیشتر به شیشکو باعث می‌شود عقب بیاید و از مدافع راست پشتیبانی کند و بدون رها کردن ساختار حمله، از آن جناح محافظت شود.

آنچه این سیستم را ارزشمند می‌کند این است که استراتژی پشت فرمیشن‌های فوتبال را بدون بار اطلاعاتی اضافه آموزش می‌دهد. FC 27 خوب توضیح می‌دهد که چرا شکل‌های مختلف جواب می‌دهند، چه بازیکنانی به آن‌ها می‌آیند و چطور می‌شود آن‌ها را در برابر حریف‌های مختلف تنظیم کرد. به همین دلیل بعد تاکتیکی این ورزش قابل‌فهم می‌شود و برای بازیکنان باتجربه هم جا برای آزمایش می‌ماند.

پاس‌کاری، رفتار CPU و دفاع

این موضوع با پاس‌کاری بازطراحی‌شده پررنگ‌تر می‌شود؛ پاس‌ها حالا بیشتر بر کنترل دستی برای پاس زمینی و بالا تمرکز دارند و کنترل بیشتری روی محل رسیدن توپ می‌دهند و از دویدن‌های منحنی جدید هم بهره می‌برند. این حرکت‌ها فوتبال واقعی را روان بازسازی می‌کنند و بازیکن به‌جای دویدن در مسیری کاملاً مستقیم، می‌تواند در یک دوی حمایتی منحنی از کنار مدافعان بگذرد.

هرچند در تئوری عالی هستند، این حرکت‌ها گاهی انگار با رفتار بازیکنان کنترل‌شده با هوش مصنوعی در خود FC 27 در تضادند. مسیریابی و منطق دفاعی در سطح‌های سخت‌تر هنوز از هم می‌پاشد و اجازه می‌دهد نقشه بازی که با دقت ساخته‌اید با کوتاهی یک مدافع CPU در چالش روی توپ ۵۰-۵۰ یا حرکتی توضیح‌ناپذیر خراب شود. پاس‌دادن هم گاهی نتیجه‌های ناامیدکننده مشابهی دارد؛ توپی که به هم‌تیمی آزاد سمت راست زده شده به‌جایش به بازیکن تحت‌پوشش در میانه می‌رسد.

برای اینکه مطمئن شوم فقط توهم نیست، Skill Trainer را باز کردم تا با کمک راهنماهای تصویری آن ببینم دقیقاً کجا هدف می‌گیرم. دیدن اینکه چند بار برای پاس به راست، چپ یا میانه آماده شدم و نوار جهت Skill Trainer برخلاف جهت هدف‌گیری به سمت نزدیک‌ترین مدافع پرید، فوق‌العاده کلافه‌کننده بود. دفاع بازطراحی‌شده هم مشکل‌های مشابهی دارد؛ مدافعان هنوز با دویدن‌های مهاجم در ضدحمله فریب می‌خورند یا از جایگاهشان کشیده می‌شوند و نتیجه، گل‌های ضدحمله‌ای بیش از حد ناعادلانه است. سری بیش از ۳۰ نسخه سالانه دارد و هنوز نمی‌تواند چیزی حیاتی مثل پاس را درست کند.

با این حال از بهبودهای ارسال عرضی و کرنر تحت تأثیر قرار گرفتم. هر دو سیستم نبردهای موقعیتی قانع‌کننده‌تری ایجاد می‌کنند و کنترل بیشتری داخل محوطه جریمه به بازیکن می‌دهند. در زمان بازی چند ضربه سر موفق از کرنر با هری مگوایر زدم، که برجسته بود؛ چون در نسخه‌های قبلی EA Sports FC تعداد روتین‌های کرنر و گل‌های سری‌ام را می‌شد با انگشتان یک دست شمرد.

Ultimate Team و حالت کارِیر

Ultimate Team در FC 27 ارتقای بازیکنان را بسیار منعطف‌تر کرده است و در مراحل کلیدی امکان انتخاب میان مسیرهای مختلف را می‌دهد، به‌جای اینکه پیشرفت قابل‌پیش‌بینی و قفل‌شده باشد. ترجیح دادم PlayStyleها و آمار بازیکن را با سبک بازی دلخواهم هماهنگ کنم، و حرکت به سمت کمپین‌های پروموی کوچک‌تر و محدودیت سه PlayStyle+ هم کمک می‌کند کارت‌های ویژه زود منسوخ نشوند. اگرچه گیم‌پلی کلی و توازن اقتصاد Ultimate Team چندان تغییری نکرده، چند مشکل قابل‌توجه با سیستم‌های بازطراحی‌شده در تضاد است، به‌ویژه در دروازه‌بانی و دفاع دستی.

حرکت دستی دروازه‌بان نسبت به نسخه‌های آزمایشی قبلی کم‌پاسخ‌تر شده، به‌خصوص در واکنش به ارسال‌های عرضی و کرنرها؛ همین پست دشوار را برای بازی کردن جذاب‌تر هم نمی‌کند. رفتن از دفاع خودکار به دفاع دستی در تئوری عالی است، اما اگر تغییر بازیکن یک بار با تأخیر انجام شود، مدافعان به‌راحتی توسط مهاجمان سرعتی مورد سوءاستفاده قرار می‌گیرند. خوشحالم که بازی‌ها سکه بیشتر و Season Points (SP) پایه بالاتری می‌دهند، اما این بهبود با تغییر در ارزش پایه دور ریختن کارت‌های سطح پایین و متوسط طلایی، نقره‌ای و برنزی خنثی می‌شود؛ ارزش این کارت‌ها پایین آمده و متادهای مفید معامله‌ای مثل روش پک برنزی (Bronze Pack Method) از بین رفته است.

حالت کارِیر هم چند ارتقای معنادار گرفته، به‌ویژه در بازار نقل‌وانتقالات. خیلی بیشتر درگیر می‌شدم، چون روند حالا مذاکره‌های مرحله‌ای، پرداخت اقساطی، پاداش‌های عملکرد، جنگ پیشنهادها و باشگاه‌های رقیبی را دارد که سعی می‌کنند معامله را بقاپند. تلاشم برای جذب مانو کونه برای منچستر یونایتد این را کاملاً نشان داد؛ او در نهایت با اینکه مبلغ و قرارداد را قبول کرده بودم، منچستر سیتی را انتخاب کرد.

توسعه بازیکن هم در FC 27 پویاتر است و فرم، آمادگی جسمانی و روحیه در طول فصل روی رتبه‌ها اثر می‌گذارند، در حالی که رقابت‌ها، داستان‌های آغازین، سناریوهای شروع و ستاره‌های اسطوره‌ای مثل گرت بیل تنوع بیشتری به Player Career می‌دهند. رویدادهای غیرمنتظره عمق بیشتری با جریمه‌های مالی، درگیری در رختکن، مسائل انضباطی و اتفاق‌های زمین تمرین اضافه می‌کنند و کنفرانس‌های خبری هم اکنون پیامدهای بیشتری برای روحیه و روابط تیم دارند.

همچنین خوشحالم که باشگاه‌های کنترل‌شده با CPU سرانجام مالی و جذب بازیکن را متناسب با نیازهای تاکتیکی خود مدیریت می‌کنند و کارِیر را به‌طور قابل‌توجهی عمیق‌تر می‌کنند. با وجود این اضافات، منوها هنوز کندند، انیمیشن‌ها هر فصل بازیافت می‌شوند و بخش بزرگی از پیشرفت هنوز به سیستم سرمایه‌گذاری ضعیفی گره خورده که از EA Sports FC 24 معرفی شد.

نقدهای قبلی IGN درباره FC 26

ریکی فرِک در نقد FC 26 در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۵ نوشته بود: «بازیکنان Ultimate Team سال‌هاست به‌اندازه کافی اذیت شده‌اند، اما حالا حتی بازیکنان حالت کارِیر هم از دردسرهای Season Pass در امان نیستند. اگر بتوانید از جنون ریزتراکنش‌ها بگذرید، بازی فوتبال محسوساً بهتری اینجاست و این ارزش جشن گرفتن دارد؛ اما FC 26 در عین حال پول‌دوست‌ترین EA تا امروز هم هست و نگرانی درباره مسیر آینده اجتناب‌ناپذیر است.» آن نقد امتیاز ۷ گرفته بود.

جمع‌بندی

EA Sports FC 27 بازی‌ای است که میان دو مسیر رقیب گیر افتاده است. پاس‌کاری و ارسال عرضی بازطراحی‌شده، سیستم‌های عمیق‌تر کارِیر و تأکید بیشتر بر استراتژی کنترل معنادارتری به من می‌دهند و بهبودهایی را نشان می‌دهند که امیدوار بودم روی بهترین پایه‌های سری بنا شوند. در همان حال، این بهبودها بارها با رفتار ناپایدار CPU، مشکل‌های دفاعی باقی‌مانده، مسائل فنی، منوهای کند و یک هاب جهان‌باز که با آنچه از تجربه فوتبال مجازی می‌خواهم فاصله دارد تضعیف می‌شوند. پس هرچند خود فوتبال لذت‌بخش است، سری هنوز در جست‌وجوی توازن درست میان نوآوری و کارکرد صحیح هسته بازی است.

امتیاز نهایی EA Sports FC 27 در IGN برابر ۷ (Good) است. این نقد روی پلی‌استیشن ۵ انجام شده است.