بررسی بازی NHL 27

بررسی بازی NHL 27

سری NHL همان مسیر همیشگی بازی‌های ورزشی سالانه را طی می‌کند: به‌جای دگرگونی بنیادین، استودیوی EA Vancouver سال‌هاست روی تغییرات ریز و افزایش تدریجی واقع‌گرایی تمرکز کرده است. NHL 27 هم دقیقاً همین رویکرد را دنبال می‌کند و در نتیجه، تجربه‌ای ارائه می‌دهد که در بیشتر بخش‌ها با نسخه‌های اخیر تفاوت چندانی ندارد. بخش اصلی گیم‌پلی هاکی همچنان قدرتمند است و چند تغییر کوچک اما دلچسب هم به بازی اضافه شده، ولی حس تکراری‌بودن در بسیاری از بخش‌های دیگر بازی به‌وضوح آزاردهنده شده است.

امسال هیچ حالت بازی جدیدی به NHL 27 اضافه نشده است. حالت‌های همیشگی مثل فرنچایز، Build a Pro، World of Chel و HUT همچنان گزینه‌های اصلی بازی هستند و در کنارشان حالت‌های کوچک‌تری مثل Ones and Threes و تورنمنت‌هایی نظیر World Juniors هم حضور دارند. این آشنایی حتی به منوهای بازی هم رسیده؛ ظاهر منوها دقیقاً همان چیزی است که در NHL 26 دیده می‌شد، تا جایی که ممکن است برخی بازیکنان فکر کنند به‌اشتباه بازی سال قبل را اجرا کرده‌اند. البته می‌توان گفت چیزی که خراب نیست نیازی به تعمیر ندارد، اما وقتی حتی صفحه شروع بازی هم هیچ تفاوتی نشان نمی‌دهد، این موضوع به‌خصوص برای سری‌ای که همیشه به‌خاطر کمبود تمایز میان نسخه‌هایش نقد می‌شود، نشانه خوبی نیست.

گرافیک و جزئیات بصری

از سال ۲۰۲۴، EA Sports تصمیم گرفت سری NHL را به‌طور انحصاری برای پلی‌استیشن ۵ و ایکس‌باکس سری X و S عرضه کند. در تئوری، عبور از نسل قبلی کنسول‌ها باید به گرافیک بهتری منجر می‌شد، اما NHL 27 همچنان در گذشته گیر کرده است. در NHL 26 مشکلاتی وجود داشت که باعث می‌شد لوگوی تیم‌ها در برخی صفحات به‌طور ناقص نمایش داده شود؛ این مشکل امسال برطرف یا دست‌کم کم‌رنگ شده، اما مشکلات بصری دیگری همچنان در سرتاسر بازی دیده می‌شود.

مدل‌های شخصیت‌ها هنوز هم ظاهری نچندان جذاب دارند، چه در مورد بازیکنان و کادر فنی و چه در مورد تماشاگران روی سکوها. جمعیت تماشاگر همچنان شبیه چند نسل قبل کنسول حرکت می‌کند و می‌ماند، و ستاره‌های لیگ هم فقط کمی بهتر از آن‌ها به‌نظر می‌رسند. کلاه‌های هاکی تا حدی طراحی‌های ضعیف‌تر را می‌پوشانند، اما همین موضوع درباره مربیان باسابقه لیگ صدق نمی‌کند که گاهی شبیه شخصیت‌های سفارشی بی‌کیفیت به‌نظر می‌رسند.

«جمعیت تماشاگر همچنان شبیه چند نسل قبل کنسول حرکت می‌کند و می‌ماند.»

نکته آزاردهنده این‌جاست که NHL 27 در برخی لحظات واقعاً چشم‌نواز هم می‌شود. سطح یخ همچنان روشن و جذاب به‌نظر می‌رسد، حتی وقتی در طول یک بازی فرسوده و پر از برف می‌شود. جزئیات کوچک و غیرمنتظره‌ای هم در بازی دیده می‌شود؛ برای نمونه، در یکی از لحظاتی که بازیکن نویسنده در جایگاه جریمه نشسته بود، خراش‌هایی روی سطح شیشه به چشم می‌خورد که قرار است اثر ضربات پرت‌شده را نشان دهد. برای کسانی که زمان زیادی صرف تماشا یا بازی هاکی واقعی کرده‌اند، این جزئیات به واقعی‌تر شدن حس بازی کمک می‌کند.

در NHL 27، تیم سازنده روی جزئیات ورزشگاه‌ها هم کار کرده تا شباهت بیشتری به نمونه‌های واقعی داشته باشند. اگر کسی پیش‌تر پایش را به برخی از این مکان‌ها گذاشته باشد، اصالت این جزئیات را حس می‌کند. نسخه دیجیتال ورزشگاه‌هایی مثل Key Bank Center، Benchmark International Arena و Nationwide Arena حالا بیش از هر زمان دیگری به نمونه واقعی خود نزدیک شده‌اند؛ بخشی از این پیشرفت به‌خاطر افزودن نشانه‌های بصری بیشتر به هر ورزشگاه و همچنین جشن‌های گل دقیق‌تر و ویدیوهای نمایشگر بزرگ ورزشگاه است. این جزئیات باعث می‌شود NHL 27 بیشتر شبیه جشنی واقعی برای فرهنگ هاکی به‌نظر برسد.

در همین راستا، انتخاب موسیقی بازی هم تغییر چشمگیری کرده است. موسیقی‌های NHL 26 هم جذاب بودند، اما امسال به‌جای معرفی هنرمندان جدیدتری که با فضای هاکی هم‌خوانی داشته باشند، EA مجوز استفاده از آهنگ‌های شناخته‌شده‌ای را گرفته که واقعاً در ورزشگاه‌ها یا هنگام تماشای بازی‌ها شنیده می‌شوند. این یعنی گاهی موسیقی‌ها قدیمی‌تر هستند، اما حس متناسب‌تری با فضای بازی دارند. آهنگ‌هایی مثل «Machinehead» از Bush و «Song 2» از Blur هنوز هم در بازی‌های واقعی هاکی پخش می‌شوند و این آشنایی از دوران کودکی حس خوبی می‌دهد. حتی آهنگ‌های اختصاصی برخی تیم‌های NHL هم در بازی شنیده می‌شود، مثل ترانه‌ای که تیم دالاس استارز برای مسیر قهرمانی‌اش در جام استنلی سال ۱۹۹۹ سفارش داده بود. حالا منوها فقط نام آهنگ و خواننده را نشان نمی‌دهند، بلکه لوگوی تیم و توضیحی کوتاه درباره ارتباط آن آهنگ با همان باشگاه یا با هاکی به‌طور کلی هم نمایش داده می‌شود. این جزئیات کوچک یکی از بخش‌های موردعلاقه نویسنده در میان ویژگی‌های جدید بازی بوده است.

تغییرات گیم‌پلی و حالت‌های بازی

در طول این سال‌ها، EA Vancouver توانسته برداشت خود از هاکی را به نقطه‌ای برساند که همیشه سرگرم‌کننده و هیجان‌انگیز است، حتی اگر کاملاً آشنا به‌نظر برسد. گیم‌پلی NHL 27 هم تکرار همان تجربه است، اما همان هسته اصلی همچنان لذت‌بخش باقی مانده. این فرمول نیازی به بازسازی از پایه ندارد، چون واقعاً کار می‌کند. بازی عمق و منحنی یادگیری سالمی دارد و گزینه‌های زیادی برای تنظیم تجربه متناسب با سطح مهارت یا زمان در دسترس بازیکن ارائه می‌دهد. عناصر مهم هاکی، از سرعت و قدرت بازیکنان گرفته تا لذت زدن یک گل بزرگ، به‌خوبی در بازی حس می‌شوند.

«افزودن پلی‌بوک‌ها یکی از بزرگ‌ترین تغییرات درون‌زمینی بازی است.»

هرچند این ویژگی‌ها سال گذشته هم وجود داشتند، اما افزودن پلی‌بوک‌ها یکی از بزرگ‌ترین تغییرات در بخش گیم‌پلی روی یخ به‌شمار می‌رود. سی‌ودو تیم واقعی لیگ NHL تفاوت‌های ریزی دارند که آن‌ها را از هم متمایز می‌کند و EA Vancouver پلی‌بوک‌های مشخصی متناسب با همین تفاوت‌ها طراحی کرده است. هنگام انتخاب یک تیم، حالا گزینه‌ای برای استفاده از پلی‌بوک اختصاصی همان تیم یا جابه‌جایی به پلی‌بوکی که بیشتر با سبک بازی خود بازیکن هم‌خوانی دارد وجود دارد. برای مثال، اگر بازیکن حس کند هم‌تیمی‌های هوش مصنوعی تیم رد وینگز در ناحیه خنثی بیش از حد محتاطانه بازی می‌کنند، می‌تواند پلی‌بوکی را انتخاب کند که تهاجم بیشتری را تشویق می‌کند. کشف نحوه عملکرد این ترکیب‌ها عمق بیشتری به بازی می‌بخشد و فرصت‌های بیشتری برای استراتژی و خلاقیت فراهم می‌کند.

کسانی که به این نوع شخصی‌سازی علاقه دارند، حالت Be a Pro را هم در اختیار دارند که امکان ساخت یک شخصیت اختصاصی و طی‌کردن مسیر حرفه‌ای او در NHL را می‌دهد. این حالت معمولاً حس نزدیک‌تری به بازی واقعی هاکی می‌دهد، چون بازیکن به‌جای جابه‌جایی مداوم میان بازیکنان مختلف، روی یک نفر تمرکز می‌کند. با این حال، این یکی از حالت‌هایی است که کمترین تغییر را نسبت به NHL 26 داشته است. کنفرانس‌های خبری تقریباً بدون تغییر باقی مانده‌اند، با همان سؤال‌های کسل‌کننده‌ای که قرار است برند و محبوبیت بازیکن نزد هواداران، هم‌تیمی‌ها و باشگاه را افزایش یا کاهش دهند. بخش‌هایی از این حالت سال گذشته هم کهنه به‌نظر می‌رسیدند و امسال تقریباً هیچ تلاشی برای تازه‌کردن آن‌ها انجام نشده است.

کامنتاتوری و مشکلات غوطه‌وری در بازی

کامنتاتوری بازی هم یکی از بخش‌هایی است که کاملاً در گذشته گیر کرده. کیفیت آن هیچ‌وقت فوق‌العاده نبوده، و این موضوع با این واقعیت که هیچ‌چیز برای تیم‌های خاص روی زمین طراحی نشده، تشدید می‌شود. گزارشگرها معمولاً به برخوردها با عنوان «crunch» اشاره می‌کنند و در یکی از بازی‌ها مقابل تیم Syracuse Crunch از لیگ AHL، دقیقاً همین عبارت به‌کار رفت. جای خوبی برای یک بازی با کلمات مثل «یک برخورد بی‌نقص از Syracuse Crunch» بود؛ شاید چندان هوشمندانه نمی‌بود، اما دست‌کم حس متفاوتی نسبت به بقیه دفعاتی که همین جمله شنیده می‌شد ایجاد می‌کرد. اما چنین اتفاقی نیفتاد. علاوه بر این، دقیقاً همان جملات بارها و بارها در بازی‌های مختلف تکرار می‌شوند؛ شنیدن عبارتی مثل «یک نبرد واقعاً هیجان‌انگیز» فقط تا حد معینی قابل‌تحمل است، پیش از آن‌که بازیکن به فکر خاموش‌کردن کامل صدای گزارشگرها بیفتد.

مشکل فقط به بخش صوتی محدود نمی‌شود. در حالت Be a Pro، بین بازی‌ها تیترهای خبری بر اساس عملکرد بازیکن نمایش داده می‌شود، اما همان انتقادهای تکراری بی‌وقفه تکرار می‌شوند. اگر تیم بازیکن با اختلاف زیاد پیروز شود اما شخصیت او گلی نزده باشد، تیتر خبر «یک شب سخت» خواهد بود، همراه با تصویری از بازیکن با چهره‌ای ناامید؛ حتی اگر آن شب واقعاً برای آن بازیکن خاص چندان بد نبوده باشد و این تیتر با آنچه واقعاً روی یخ رخ داده هم‌خوانی نداشته باشد. به‌علاوه، به‌نظر می‌رسد تنوع این تیترها حتی از NHL 26 هم کمتر شده است.

عناصر ریز دیگری هم هستند که حس غوطه‌وری در NHL 27 را خدشه‌دار می‌کنند. در یکی از بازی‌های حالت Be a Pro، نویسنده در اواخر پیریود سوم تحت فشار بود که به نیمکت برود، اما فرصت مناسبی برای تعویض پیدا نکرد. سوت داور با ۱.۵ ثانیه باقی‌مانده تا پایان زمان بازی به صدا درآمد و نویسنده تصور کرد همچنان روی یخ خواهد ماند؛ اما در عوض، شخصیت او را روی نیمکت برای فیس‌آف بعدی نشسته دید، اتفاقی که هرگز در یک بازی واقعی هاکی رخ نمی‌دهد. با وجود تلاش زیادی که برای شبیه‌سازی دقیق ورزشگاه‌ها انجام شده، آنچه درون آن‌ها اتفاق می‌افتد همیشه در همان سطح دقت نیست. برای نمونه، تماشاگران خانگی در یک باخت سنگین بالاخره از تیم خود ناامید می‌شوند، اما این اتفاق فوری نیست؛ یعنی گاهی می‌توان دید که تماشاگران در حالی که تیم آن‌ها از همان ابتدا با نتیجه ۳ بر صفر عقب است، همچنان با آهنگ‌های هیجانی می‌رقصند، انگار هیچ اتفاق بدی نیفتاده است.

جمع‌بندی

هاکی یکی از بزرگ‌ترین ورزش‌های جهان است و NHL 27 تا حد زیادی به‌خاطر همین واقعیت ساده همچنان سرگرم‌کننده باقی می‌ماند. لذت زدن یک ضربه سنگین یا فرستادن یک شوت مچی از کنار دروازه‌بان هنوز به همان اندازه همیشه مؤثر است، و تغییرات کوچک در ورزشگاه‌ها و موسیقی همچنان مقداری اصالت به بازی اضافه می‌کنند؛ اما هیچ توهمی درباره تغییر واقعی و اساسی در این نسخه وجود ندارد. با نبود رقبایی مثل NHL Hitz و NHL 2K که سال‌هاست از رده خارج شده‌اند، طرفداران هاکی عملاً هیچ گزینه دیگری در بازار ندارند. همین کمبود رقابت، هواداران را در موقعیت دشواری قرار می‌دهد، به‌خصوص که NHL 26 هم نسبت به NHL 25 تغییرات چندانی نداشت. تفاوت‌های اندکی که امسال دیده می‌شود عمدتاً خوشایند هستند؛ هیچ‌چیز بدتر از سال قبل نیست، اما چیز چندان بهتری هم به چشم نمی‌خورد. جای تأسف دارد که NHL 27 همچنان در گذشته گیر کرده است.